Budowa geomorfologiczna

Mikołajski (1966) scharakteryzował budowę geologiczną gminy Rewal. Leży ona w granicach antyklinorium pomorskiego - kujawskiego, w części antyklinorium pomorskiego. Tu też ma miejsce rozdzielenie na antyklinę kamieńską i kołobrzeską przedzieloną synkliną trzebiatowską.Pod względem morfologicznym całe wybrzeże na wschód od wyspy Wolin stanowi płaską i lekko falistą morenę denną graniczącą z zatorfionymi dolinami. Na wschód od Dziwnowa, wybrzeże jest znacznie niższe i składa się z dwóch części: odcinka zachodniego po miejscowość Trzęsacz, gdzie na pleistoceńskich utworach rozpościera się zalesiony obszar wydm oraz odcinka wschodniego ciągnącego się od Trzęsacza do Niechorza. Odcinek ten charakteryzuje obecność klifu zdecydowanie niższego od klifu zlokalizowanego na wyspie Wolin. Na południe od Pobrzeża ciągną się równiny, gdzie dominuje morena denna tworząca Równinę Gryficką. W równinę tą wcięte są dwie szerokie doliny o kierunku z zachodu na wschód : przybrzeżna i pomorska, którymi do Zatoki Kamieńskiej i zastoiska w basenie szczecińskim spływały wody roztopionego lodowca.

Zewnętrzna okrywa dawnego powiatu Gryfice, w tym też gminy Rewal (Kownas 1971), składa się wyłącznie z utworów czwartorzędowych. Zalegają one grubą warstwą na starszych utworach. W czwartorzędowej okrywie geologicznej przeważają utwory pleistoceńskie, głównie piaski i gliny moreny dennej. Pospolite są również najmłodsze utwory holoceńskie - torfowiska.

Podobnie jak na północnym wybrzeżu wyspy Wolin, całe Wybrzeże Rewalskie zbudowane jest z margli młodszego plejstocenu, a między Trzęsaczem i Niechorzem, gdzie klif osiąga większą wysokość, z utworów pochodzących ze starszego plejstocenu. Glina zwałowa jest bogata w głazy, a wielka zawartość iłu powoduje ogromne obsuwiska. Morze przy każdym sztormie niszczy podnóże klifu.

 

Budowa geologiczna brzegu morskiego i procesy geodynamiczne

Budowa geologiczna i warunki geomorfologiczne obszaru gminy Rewal powodują, iż cenne walory przyrody nieożywionej grupują się w strefie brzegowej. Strefę tę tworzy pas osadów podbrzeża i plaży, klif i wały wydmowe. Obszar strefy brzegowej i jej zaplecza ze względu na swe specyficzne cechy hydrograficzne, geomorfologiczne, geologiczne i geodynamiczne stanowi skomplikowany układ, w którym na cenne walory przyrodnicze nakładają się predyspozycje ekonomicznego wykorzystania terenu dla gospodarki morskiej, dla potrzeb turystyczno-rekreacyjnych i przyrodoleczniczych oraz daleko zaawansowana antropotechnopresja (istniejąca i prognozowana). Odporność środowiska przyrodniczego strefy nadmorskiej posiada bardzo zróżnicowane granice w swych poszczególnych domenach, które pozostają w czynnym związku i wzajemnym oddziaływaniu. Dlatego też naruszenie równowagi i uruchomienie procesów degradacji jednej ze sfer (litosfery, pedosfery, hydrosfery, atmosfery, biosfery) rozszerza się na pozostałe, powodując postęp degradacji środowiska przyrodniczego.

Odporność obszaru strefy wybrzeża na czynniki technoantropopresji jest stosunkowo mała i łatwo w jej obrębie doprowadzić do ekonomiczno-ekologicznej zapaści, której efekty zdyskwalifikują rozwój funkcji społecznych i gospodarczych.

W strefie tej proponuje się wyznaczenie odcinków i punktów do objęcia  ochronę prawną.

Brzeg morski w obrębie gminy Rewal jest od zachodniej granicy gminy do miejscowości Niechorze (367,150 kmM) brzegiem klifowym, od Niechorza po wschodnią granicę gminy brzegiem wydmowym.

W obrębie brzegu klifowego występują odcinki abradowane i odcinki stabilne utrwalone roślinnością. Są to:

  • Od granicy zachodniej gminy po 378,8 kmM występuje odcinek abradowany.
  • Od 378,8 kmM po 376,300 kmM w rejonie Pobierowa znajduje się odcinek stabilny utrwalony roślinnością.
  • Od 376,300 kmM do 375,700 kmM znajduje się odcinek abradowany.
  • Od 375,700 do 374,00 kmM - klif stabilny utrwalony roślinnością (Pustkowo).
  • Od 374,00 kmM do 371,10 kmM - brzeg abradowany częściowo utrwalony roślinnością. W chwili obecnej zaznacza się na tym odcinku etap czasowej stabilizacji brzegu z rozwojem przedklifowych wydm przednich i przyrastaniem szerokości plaży. Nadal obserwuje się procesy rozmywania w podbrzeżu (zanik rew, rozległe odsypy żwirowe, odcinki wysokiego mikroklifu plażowego).
  • Od 371,100 kmM do 368,150 kmM - brzeg klifowy o intensywnej abrazji. Jest to klif bez osłony wydmowej u podstawy będący w fazie ciągłego rozwoju. Najbardziej zagrożony odcinek klifu związany z obecnością glacjalnego porwaka skał ilastych jest obecnie chroniony zabudową hydrotechniczną, wykonaną w latach 1992 - 1994. Zabudowa ta składa się ze ścianki Larsena, systemu 100 studni drenażowych zbierających wody inflitracyjne z klifu, sztucznego stoku z rowami drenażowymi wypełnionymi narzutem kamiennym, utrwalonego roślinnością, chronionego opaską z gwiazdobloków. W chwili obecnej obserwuje się zwiększenie intensywności procesów niszczenia na wschód od zabudowy. Tempo niszczenia wynosiło na tym odcinku 80 - 150 cm rocznie.
  • Od 368,150 kmM do 367,800 kmM - opaska betonowa z zespołem ostróg wybiegających 20 - 30 m w podbrzeże chroniąca klif w rejonie latarni morskiej w Niechorzu.
  • Od 367,800 kmM do 367,200 kmM - brzeg klifowy utrwalony (Niechorze).
  • Od 367,200 kmM do 362,100 kmM - brzeg wydmowy okresowo abradowany. Obserwuje się podcios klifowy wydmy przedniej lub jej okresowy zanik. Brzeg nie jest zabezpieczony zabudową hydrotechniczną, miejscami posiada zabudowę biologiczną.
  • Od 362,100 kmM do wschodniej granicy gminy Rewal znajduje się brzeg wydmowy stabilny. Mają tu miejsce procesy akumulacji (narastanie plaży, wyraźne zespoły rew, poszerzenie wydmy przedniej). Brzeg wydmowy znajduje się na odcinku mierzejowym (mierzeja jeziora Liwia Łuża). Formy eoliczne rozwinięte są tu na osadach  mierzei; ich wysokości dochodzą do 40 m n.p.m. Od pasa plaży oddziela je wał wydmy przedniej. Szerokość plaży sięga tu 75 m.

Formularz wyszukiwania

«